თბილისობა

კვლავ შემოსძახოს დუდუკმა და ზურნამ სიმღერა,
კვლავ აფერადდეს ნაირფერად ჩვენი ქუჩები,
თბილისობაა,ყველა ჩვენგანს უხმობს დაირა,
გოგო-ბიჭები, ქართულ სამოსშემოცმულები,
ქალაქურ სახლებს დაამშვენებს ჭრელი ხალიჩა,
მტკვრის სანაპიროს-ჩოხოსანთა ნაფეხურები,
შეინძრეს მთები,აგუგუნდეს ''მრავალჟამიერ''
ქართველი კაცის სისხლი მოდუღს საწნახელებში,
სავსე თასებით ვადღეგრძელოთ ქვეყნის თილისმა,
ჩვენი თბილისი,ბევრჯერ ჩვენგან ნადღეგრძელები!

ბლოგი გადატანილია ახალ მისამართზე

ბლოგი გადატანილია ახალ მისამართზე

გთხოვთ დააჭიროთ აქ

 ↓

  ლინკი

ჩვენი ეპოქა (ვუძღვნი ემი ვაინჰაუსს)

 

ჩვენი ეპოქა ცრემლთა დინების,
ბიოტიკების,ნარკოტიკების,
უბედობის და ბედნიერების,
თვალთმაქცობის და კადნიერების,
სიხარულის და გამარჯვებების,
მწუხარების და დამარცხებების,
უსახელთა წარმატებების,
სახელოვანთა არ გახსენების,
გენების სრული არევდარევის,
ფარმაციების დიდი არენის,
კატის და ძაღლის სისხლთა აღრევის,
ბრძოლის,ომების,კოსმოში ფრენის,
რწმენის,იმედის და აღმაფრენის...

ცხოვრება

მიხვეული, მოხვეული,
ძაფის გორგლად დახვეული,
ახვეული,ჩახვეული,
ცოდვა-მადლში გახვეული,
ზოგჯერ მიწყვეტ-მოწყვეტილი,
ზოგან ასჯერ ჩაგლეჯილი,
ხან მწარე და ხანაც ტკბილი,
ეს ცხოვრება, დალოცვილი...

   

ციურმა ცვარმა განმბანოს თვალი

შემომაფერთხა მტვერი ქარბუქმა,
თვალები ცოდვის ცრემლით ამევსო,
გრიგალის თამაშს ავყვები ისევ,
იქნებ შორეთში ფრენით წამიღოს...
იქნებ ცის კიდეს მივწვდე ხელებით,
იქნებ დავხედო ზემოდან მიწას,
იქნებ სულშიაც ჩამხედოს მთვარემ,
იქნებ ჩემს გულში დაიდოს ბინა...
იქნებ სამშობლოს ფერებს შევეხო,
ზღაპრულ ხალიჩას მოვავლო თვალი,
იქნებ მუშტივით ვნახო შეკრული
ერი და ბერი, ქალი და კაცი.
იქნებ თამაშმა იქ გამიტაცოს,
სადაც არ არის ზაკვა და ზარი,
 იქნებ გრიგალის ტალღებს აყოლილს
მესმას სიმღერა სირინოზთ ქნარის,
იქნებ გაიღოს სამოთხის კარი,
ციურმა ცვარმა განმბანოს თვალი...

ჩემმა ბავშვობამ გამიღოს კარი

დრომ მიითვალა ყველა ოცნება,
ვარდის ფურცლებმა დაკარგეს ფერი,
წიგნებში დარჩა მოგონებები,
ეკლიან ყვავილს დაედო მტვერი...
ათას წლის მერე ვეწვევი მიწას,
იქ დავსახლდები,როგორც ფერია,
გამახსენდება ჩემი ბავშვობა,
მასზე ტკბილი ხომ არაფერია...
მიყვარს ნატვრა და მიყვარს სიცოცხლე,
როცა ოცნების გხურავს ნისლები...
ყველა ფიქრი და ყველა სურვილი
ჟამმა წაიღო,როგორც ტიტრები.
მინდა დავბრუნდე ჩემს ბავშვობაში,
თავზე მეყაროს თეთრი ფიფქები,
ცაზე ვარსკვლავებს კოცნიდეს მთვარე,
დღემ მზის სხივებით მოქარგოს ქნარი,
ღამემ ჩამოკრას ჩანგის სიმები,
ციური ცვარით ამევსოს თვალი,
ჩემმა ბავშვობამ გამიღოს კარი...

ვიცი,რომ ღმერთი გამომიწვდის შენდობის ქისას

დავეცი დაბლა,უფრო დაბლა ჯოჯოხეთია,
მინდა წამოვდგე, მაგრამ ცოდვა რა ოხერია,
ქვასავით მძიმე, დოლაბივით მკიდია მკერდზე,
წამოდგომისთვის ძალა არ მაქვს და უფალს ვეძებ...
ვიცი, მიშველის, ხელს დამისვამს სათუთად თავზე,
ვიცი, ირწმუნებს, სინანულს რომ ვეცრემლე ძალზე,
ვიცი, უსახურს მომანიჭებს სიცოცხლის ძალას,
ვიცი, ცოდვების პატიებას ეცდება მარად.
უნაყოფობას ამ ცხოვრების, მე ახლა ვტირი,
დროგადასული ხის ფესვივით ვეჭდობი მიწას,
ვებღაუჭები ამ სიცოცხლეს, როგორც თვითმიზანს
და, ვიცი, ღმერთი გამომიწვდის შენდობის ქისას.