იესოს

გული ატკინეს, ლახვარი ჩასცეს,
ტანჯეს, აწამეს, აკიდეს ჯვარი,
ისეთი მძიმე, როგორც  ცოდვები,
კაცობრიობის ტვირთი რომ არის,
ნატანჯ სხეულზე იხმარეს ძალა,
ჯვარზე გააკრეს, გაყარეს სული,
ზეცად ამაღლდა, უნეტარესი,
ჩვენ კი, შემოგვრჩა ხორცი და სული,
რომელსაც ვზიდავთ და გვიჭირს ძლიერ,
რადგან სუყველას გვამძიმებს სული...

ნათიას

ნათელი ხარ მზის სხივივით,
ახალგაზრდა, როგორც მთვარე,
თორმეტ ვარსკვლავს შემოიკრებს
ისევ შენი სილამაზე,
ალვისტანავ, გამიღიმე, წინ დაგიგებ ფიანდაზებს!

შენ, აფხაზეთო

ფარდების მიღმა სულ სხვა ზღვა და გაზაფხულია,
სხვა ოკეანე გრძნობების და კაცურ სათქმელის,
სამურზაყანო ქართველისთვის უნაპიროა
და  ვეღარ უძლებს ეს სხეული ამდენ სატანჯველს...
სევდა ფარული სულში ისე მოგვრძალებია,
გულს ამოვიგლეჯთ  და სასწორის პინაზე დავდებთ...
შენ,აფხაზეთო,ძალზე მძიმე ყოფილხარ მაშინ
ქართველი კაცის სიყვარულს თუ არარად აქცევ.
ჩვენ და აფხაზებს ერთი ჯიში, ერთი მოდგმა გვაქვს,
ველურ ცხენების ერთ ყიჟინად ჩვენ სულებს ვაქცევთ,
შენ, აფხაზეთო, ძალზე მძიმე ყოფილხარ მართლა,
ქართველი კაცის სიყვარულს თუ არაფრად აგდებ.

ისე წავალ...

კვლავ მარტოობის ხაფანგში ვარ გამომწყვდეული,
რომ შევებრძოლო ამ ცხოვრებას,განა მაქვს ძალა?
საომრად მიწვევს შავ ამინდში ქარის წისქვილი,
დონ კიხოტივით ავმხედრდები ცხენზე და გავალ
ბრძოლის ველზე,თუ დავეცემი მუხლმოდრეკილი,
უკანასკნელი მოჰიკანის დავცემ ყიჟინას
და მხოლოდ შემდეგ,ცისარტყელას ნაზ ფერებში
გავირითმები და ისე წავალ...

დიდების გვირგვინს ვინ იდგამს თავზე?

ვინ იდგამს თავზე დიდების გვირგვინს?
ვინც პატივს არ სცემს დედას და მამას,
ვინც მლიქვნელობს და ზნედაცემული
არცხვენს წინაპრის დიდებულ საფლავს,
ვინც ანგარებით დას და ძმას ყიდის,
სიტყვით და საქმით ყელში სცემს დანას,
ვინც უსირცხვილოდ ტყუის და ცრუობს,
ქართველ ხალხს თვალში აფურთხებს თანაც,
ვინც ორპირობს და მეგობრის ღალატს
არაფრად აგდებს და ამით ზეობს,
ვინც ქართულ მიწის დაფხრეწილ მთა-ბარს
თამამად ყიდის, მერე კი-ქველობს,
ვინაც არ იცის სად გადის ზღვარი
ბოროტებას და სიკეთეს შორის,
სწორედ ისინი იდგამენ გვირგვინს
დიდების,ჩვენთან,ჩვენნაირთ შორის.

გაზაფხულის ანაბანა

აინთება მზე, ცარგვალი,
ბრწყინავს ოქროდ წყაროს თვალი,
გაზაფხულის მოსვლას გვამცნობს,
დარიალზე ხევის წყალი.
ექოს გვეტყვის ლურჯი მთები,
ვაზებს ცრემლი ედინება,
ზამთარს წასვლა აღარ უნდა,
თოვლი წყლებად გვედინება.
იასამნის სუნი გვატკბობს,
კოხტად მოჩანს ცხვრების ფარა,
ლამაზია გაზაფხული,
მოაქვს ციდან ღმერთის ძალა.
ნაბავს თვალებს ნაზი ია,
ორთქლი ასდის ცვრიან ბალახს,
პეპლის საჭერ ბადით ხელში
ჟრიამულობს ცელქი ანა.
რა ხმებია,რა ფერები,
სოსანი და ვარდი ყვავის,
ტყესაც უკვე შველებია,
უცხვირპირო აღარ დადის
ფორთხიალა დათუნია.
ქორწილს მალე გადაიხდის,
ღალღისა და წეროს გუნდი,
ყარყატი და ყანჩაც ხარობს
შაშვს გალობა აღარ უღირს.
ჩოხის კალთას აიკეცავს,
ცეროდენა ბიჭი გია,
ძმობილებთან ერთად უნდა
წარაფებზე ინადიროს,
ჭიუხებში აჰყვეს აღმართს,
ხატაურა მთები ხიოს,
ჯიხვებს რქები დაატეხოს,
ჰადიშს ცხენით ინაპიროს.

ლოცვა შვილისთვის

მე, ღვთისმშობელო,მოგმართავ ლოცვით,
ვდგავარ ხატის წინ,ნათელბრწყინვალევ,
არ გთხოვ არაფერს ჩემი სულისთვის,
ამ ტანჯულ  ქვეყნის მესაიდუმლევ.
არც მონანიე კაცი ვარ სულით,
არც სამადლობელს შეგკადრებ, დედავ,
მინდა მოგანდო უბიწო სული,
ამ ქვეყანაში გაუხდი დედად.
ღირსეულს,ფაქიზს მიეცი ბედი,
გარშემო მყოფებს გულები სუფთა,
ახალგაზრდობა ნათელი, ქველი,
უბოროტო სულს სიმშვიდე უნდა.
სიბერეს მოაქვს მწუხარე დღენი,
გაუადვილე,არ ტანჯო სენით,
როს აღსასრული მოახლოვდება
მას მოუვლინე კეთილი გენი,
ცით ანგელოზი აღვლინდეს ფრენით.

წვიმა

თითქოს დამათვრეს წვიმის წვეთებმა,
მოქუფრულ ზეცას აწყდა ღილები,
ქოლგიან ქალაქს მივესალმები,
ნისლისფერ ქუჩებს ველამუნები.
გზას მიჭრის ლურჯი სვეტების ჯარი,
ცაში ცეკვავენ ხორუმს წვეთები,
ღიმილს იფენენ ფარდების მიღმა,
ტაძრებთან მდგარი პილიგრიმები.
წვიმიან ქალაქს მივასკდი სევდით,
გადავიჭიმე შუბლის ძარღვები,
ფიქრების გროვამ კვლავ გამახელა,
ჩემს გულს დუმილის ესმის აზრები.
წვიმამ გარეცხა გრძნობაც და ფიქრიც,
სუფთაა როგორც უმანკო ბავშვი,
ნაწვიმარ ქუჩებს მივყვები ახლა,
გრძნობებდამცხრალი მდუმარე ბავშვი.

პატარა სოფოს

ნისლისფერი ქედებია,
ნისლისფერი მთებია,
ჩემო ქალო, შენნაირი
ცაზე ვარსკვლავებია.
გიშრისფერი თვალები გაქვს,
თმები-ოქროს თავთავი,
ვარდისფერი ათინათი
მაგ შენს ტუჩებს დაჰხარის.
შენი სატრფო მთვარე არის,
მზეს იწუნებ ბუტია,
შენნაირი სხივთამფენი
მხოლოდ ბროლის ბურთია.
მთების იქით მთები არის,
ზღვების იქით ზღვებია,
ეს ქვეყანა, საყვარელო,
შენთვის მომირთმევია!

ჩემო ერთო, იმერეთო

ყაყაჩოთა ჯარი მოგვდეს,
ბორბლებს მიაქვთ ჩვენ გზები,
ჩქარა, ჩქარა მოგვძახიან
ოქროსფერი სათიბები.
აქეთ-იქით მწვანე მთები,
ჩანჩქერები, კლდე-პირები,
ყვირილა და რიონწყალი,
წყალწითელას ნაპირები,
მოვიჩქარი შენკენ, ერთო,
იმერეთო, ჩემო მხარე,
საზღაპრო და სალეგენდო,
სამოთხეს თუ შეგადარებ,
წინაპართა სისხლი ყივის,
ჩემო მზეო, ჩემო მთვარევ,
იმერეთო, ქვეყნის გულო,
შენს ამაყ მთებს ვენაცვალე!

რად მინდა ფუჭი დაპირება

რად მინდა ფუჭი დაპირება, ამაო არის,
არ მჯერა შენი და იმედი დავკარგე ხვალის,
მეზღაპრე იყავ, უცოდველი ზღაპრების გუდა,
მე კი-მსმენელი, დავისაჯო ამისთვის უნდა,
ოცნების ფერში გახვეულმა ზღაპრებში გდიე,
კონკიად ვიქეც და ნახშირში ნაცარი ვრიე,
ჯადოსნურ თხილებს დაეკარგა ფერი და ძალა,
ოქროს კოშკებს კი- ჩემს სიზმრებში ფანქრებით ვხატავ!

მინდა განმეორდეს ჩვენი პაემანი

მინდა განმეორდეს ჩვენი პაემანი

  თეთრი ყვავილებით შენკენ მოვდიოდი,
 ნაბიჯს დავითვლიდი, სუნთქვას შევიკრავდი,
 გულქვა ბედისწერას ხელში დავიჭერდი
 შუბლზე შემოწოლილ სევდას ავკინძავდი.
 ძალით გიღიმოდი, თვალში მზეს ვიდგამდი
 სულში ჩაკეტილი სივრცე კაეშანით.
 დრომ ეს მოგონება უკვე მიითვალა,
 მინდა განმეორდეს ჩვენი პაემანი.

      მარტოობა
  კაბის კალთაზე დამდნარ სანთელს, ნათენებ ღამეს,
  მე არ გამადლი,არ გაყვედრი,ხელახლა გიხმობ,
  ჩემი ცხოვრების აღმაშფოთო,რაინდო ღამის,
  მსურს დედამიწის მაჯისცემა ხელახლა ვიგრძნო...
  ნაჩუქარ ვარდებს,ძველი წიგნის ყდებში გაჩრილებს,
  ნაჩუქარ ფიქრებს,დრომ და ჟამმა რომ არ გაცვითა,
  ქარს გამოვატან,იქნებ მოჰკრა თვალი როდისმე,
  მანამდე გული,ამ გრძნობებმა თუ არ დაფლითა,
  გამოჩნდე ისევ,დაგინახო,ხელახლა გიგრძნო,
  ეს სიყვარული დრომ სივრცეში ჯერ არ გახიზნა...
  მოგონებების უსასრულო მორევში ჩაფლულს,
  კვლავ მარტოობის ცივმა ქარმა თვალი ჩამიკრა.