თითქოს დამათვრეს წვიმის წვეთებმა,
მოქუფრულ ზეცას აწყდა ღილები,
ქოლგიან ქალაქს მივესალმები,
ნისლისფერ ქუჩებს ველამუნები.
გზას მიჭრის ლურჯი სვეტების ჯარი,
ცაში ცეკვავენ ხორუმს წვეთები,
ღიმილს იფენენ ფარდების მიღმა,
ტაძრებთან მდგარი პილიგრიმები.
წვიმიან ქალაქს მივასკდი სევდით,
გადავიჭიმე შუბლის ძარღვები,
ფიქრების გროვამ კვლავ გამახელა,
ჩემს გულს დუმილის ესმის აზრები.
წვიმამ გარეცხა გრძნობაც და ფიქრიც,
სუფთაა როგორც უმანკო ბავშვი,
ნაწვიმარ ქუჩებს მივყვები ახლა,
გრძნობებდამცხრალი მდუმარე ბავშვი.
No comments:
Post a Comment