თითქოს თავზე დაგვაფხრიწეს,
როგორც ქუდი, ცა და მიწა,
მოდი, მალე, გაზაფხულო,
გაანელე ცათა რისხვა...
* * *
სოფელ-სოფელ, ეზო-ეზო,
მოდის, მოდის, გაზაფხული,
როგორც ურცხვი პატარძალი
ჩვენს ოჯახში შემოსული...
ალუბლის და ატმის ტოტებს
მხრებით დააქვთ თითქოს ზეცა,
სიყვარულით გათანგული
კვირტი კვირტთან ლეკურს ცეკვავს...
სიოს მოაქვს სითბო მხრებით,
ალყა-ალყად აყრის მინდვრებს,
მიწას მკერდი გაუღეღავს
სალაღობოდ იწვევს ჩიტებს...
ქართლის მიწის დაგლეჯილ ცას
ცოდვა-მადლის ნისლი ჰბურავს,
და სატირლად გამზადებულს
მზე სადილს და ვახშამს უდგამს.
ლურჯი სისხლით შეღებილა
ამ ღრუბლების ნაფლეთები
და მიწა კი გაპოხილა
სისხლიანი ნაწვეთებით...
მოდი, მალე, გაზაფხულო,
გაგვინათე გზა სავალი,
და გვენახოს მომავალში
ერთიანი ცა, მთლიანი!
No comments:
Post a Comment