ღამე არის,მთვარის შუქი არსად მოსჩანს,
ბნელს მოუცავს ტრამალი და და კლდე- ნაპირი,
სანადიროდ გამოსულა მგლების ხროვა
მათთვის არის ეს ქვეყანა დანაპირი.
მოჩანს ცეცხლი დანთებული მათთა თვალთა,
მოგიზგიზე,ბრძოლის ჟინით ავსებული...
კბილთა ღრჭენით ემუქრება მთელს ქვეყანას
მგლების ხროვა, სანადიროდ გამოსული.
ბრძოლის ველზე არ იციან მათ დანდობა,
მგლების მადა,ჩვენ ხომ ყველამ კარგად ვიცით,
მგლის ხასიათს და მის ზნეს კი, ვერვინ შეცვლის,
არ გვინახავს კაცი მათგან დანობილი.
უცებ ცაზე მთვარე გაჩნდა,თეთრი დისკო,
მისმა შუქმა გაანათა კლდე -ნაპირი,
შეშინებულ მგლების ხროვას დღე დაუდგა
უკეთეს რომ ვერ ინატრებს კაცის პირი.
გადახედეს მათ ერთმანეთს შიშით,რიდით
და დაიწყეს კრაჭუნი და კბილთა ღრჭენა,
ერთი უნდა აირჩიონ შესაჭმელად,
ასეთია მგლების ზნე და ჩვეულება.
ნახეს კიდეც,ერთი იყო მეტად სუსტი,
გაფატრეს და გაათრიეს მგლებმა ველთა,
იმ ტყავიდან ერთი ბეწვიც არ დატოვეს
ასეთია მათი ზნე და ჩვეულება.
მთელ ქვეყანას შიშის ზარს სცემს მგლების ხროვა,
არ იციან მათ დანდობა,სიბრალული,
კაცის ზნეს კი,იმედი მაქვს, ვერვინ შეცვლის,
არ იქნება ის სუსტი და უმადური.
No comments:
Post a Comment